در پی اون سقوط و اون ضربه ی مهلک یکی از سینوس های فرونتال من نابود شد. یعنی خط شکستگی استخوان دقیقاً از بالای پیشانی تا روی سینوس کشیده شده بعد هم از طول اربیت چشم رد شده و تا بالای فک رسیده. مدتی بعد به هوش اومدن یهو دیگه هیچ بویی احساس نکردم. قوی ترین عطر ها رو میزاشتم کنار دماغم و هیچ... انگار یکی از حواسمو از دست دادم. و بیش از یک ساله دارم فقط با چهار حس زندگی میکنم که حس بینایی هم نصف شده و نقطه ی کور بزرگی در دیدم ایجاد شده. همچنین یک ساله دارم هوای بی مزه نفس میکشم. عطرا رو حس نکنی نفس کشیدن هم ملال آور میشه. راستی در عمل آخرم هم جراح مغز و اعصاب این سینوس رو کلاً از مدار خارج کرده.

توهم بویایی برای افرادی مث من یه پدیده ی ثبت شده ست. اسم خوبی هم داره فک کنم اسمش شبح بو باشه یا یه همچین چیزی. اینطوریه که یهو عطری از ناکجا احساس میکنی. بدون هیچ منبع خارجی. یک بوی تیز و تند و معمولاً ناراحت کننده‌. اوایل سر سفره این توهمو میزدم و لذت غذا رو از بین میبرد. مدت زیادی نیومد و حالا امروز برگشته. میگن این توهم بدین معناست که اعصاب بویایی در حال ترمیم خود و اتصال دوباره به مغز هستند.

خدایا به جاه و مقام صاحب این ایام سلامتی کامل را نصیب من و هر مریض دیگری کن. التماس دعا